‘’Ik werk al een paar jaar als vrijwilliger bij de Stadcamping Tilburg. Mijn kleinzoon heeft nu vakantie en hij wilde graag een klusje doen op de camping. Er moet nog veel blad geharkt worden, dus daar is hij dapper aan begonnen. Ik help hem mee.

 

Als vrijwilliger maak je veel mee op de Stadcamping. Ik kan je een leuke situatie vertellen, die ik vorig jaar heb meegemaakt tijdens Draaimolen en Ayreon. De bezoekers hadden de mogelijkheid om tijdens deze feesten te overnachten op de stadscamping. Er kwamen twee totaal verschillende doelgroepen bij elkaar. De ‘Draaimolen-mensen’ zijn eigenlijk jongelui, die in het dagelijks leven in een net pak op hun werk zitten. Het zijn keurige schoonzonen en -dochters zal ik maar zeggen. En de ‘Ayreon-mensen’ komen van over de hele wereld hierheen. Ze kleden zich allemaal alternatief, in het zwart en ze staan vol met tattoos. Ze dragen ook veel ‘ijzerwerk’, een heel ander type mens dus.

 

Vorig jaar was dit de eerste keer en toen vertelden ze mij dat ‘Draaimolen-mensen’ veel drugs gebruiken. Hierdoor had ik bepaald soort publiek verwacht. Maar ik kwam er al snel achter dat dit niet klopte met het beeld dat ik voor ogen had. Het waren namelijk allemaal keurige mensen! Dus vanaf dat moment waren al mijn vooroordelen verdwenen. Over de ‘Ayreon-mensen’ had ik geen vooroordelen, want ik heb al 3 jaar meegedraaid op Roadburn en ik wist dat dit vergelijkbaar publiek was.

 

Maar wat er gebeurde: er kwam een keurig ‘Draaimolen-meisje’ bij de receptie dat aan mij vroeg of ze naar de wc mocht gaan. Ze was namelijk nog niet ingecheckt, maar ze moest zo nodig. Ik liet haar zien waar de toiletten waren en onderweg zei ze tegen mij dat de mannen, die naast haar zaten, wel eens een douche mochten nemen. Met andere woorden ze had dus al een (voor)oordeel over het ‘Ayreon-publiek’.

 

Toen ze was ingecheckt zag ik dat ze alleen maar een beetje op en neer aan het lopen was. Ik vroeg aan haar wat ze aan het doen was. Ze vertelde dat haar vrienden er nog niet waren en dat ze haar tentje niet in haar eentje durfde op te zetten. Ze voelde zich een beetje ongemakkelijk en alleen. Ik nodigde haar uit om naast mij te komen zitten tot haar vrienden er aankwamen. Ze stelde me de vraag waar de andere groep mensen voor kwamen. Ik legde haar uit dat ze hier voor het evenement Ayreon waren. Ze raakte steeds meer geïnteresseerd in Ayreon en de muziek. En omdat om 11:00 uur een optreden van iemand van Ayreon begint, stelde ik haar voor om daar eens te gaan kijken. ‘Misschien vind je het wel leuk!’

 

Een uurtje later kwam ze terug en ging ze naast me zitten. Ze zei: ‘Ik zat daar tussen al die mensen in het zwart. Ze luisterden allemaal naar die prachtige muziek. Niemand zei iets, terwijl wíj altijd overal doorheen praten. Ik vond het zo mooi!’

 

Dat was voor mij een heel mooi moment.’’