‘’Ik heb mijn borsten preventief laten verwijderen en een borstreconstructie gekregen. Het begon allemaal in 2010 toen we net gelukkig getrouwd waren. We dachten wel eens na over de toekomst; over een huisje, diertjes en ook hadden we een grote kinderwens. Toen kreeg mijn moeder een brief thuisgestuurd met de informatie dat bij haar nichtjes een borst- en eierstokkanker gen (BRCA2) was geconstateerd. Mijn zusjes en ik vonden het wel verstandig dat onze moeder zich ook zou laten onderzoeken. Dan weet je meteen dat je het niet hebt en dan zijn wij daar ook weer vanaf. We waren er best gerust op. De kans dat jij het gen ook draagt is zo klein. Maar toen bleek ze het dus wel te hebben…

 

Mijn oudste zus en ik zijn ook gen-dragend, maar ons middelste zusje gelukkig niet. Je hebt 50% de kans om het gen te krijgen. Ik onderging allerlei onderzoeken en toen hebben ze bij mij wat gevonden dat goed in de gaten gehouden moest worden. Het was nog niks ergs, maar het kon zich wel ontwikkelen tot iets slechts. Dus ik dacht ‘Flikker op! Haal ze er maar gewoon vanaf!’ De onzekerheid maakte me helemaal gek, daar kon ik niet mee omgaan. Iedere vrouw heeft kans op borstkanker, maar ik hoef me daar nu geen zorgen meer over te maken. Een zorg die compleet uit je leven is verdwenen, maar wel met de consequentie dat ik met meerdere littekens moet rondlopen. Dat had ik er echter zeker voor over.

 

Het heeft wel veel effect gehad op onze kinderwens. Je hebt 50% de kans, of beter ‘de pech’, om het gen door te geven aan je kinderen. Dus hebben we besloten om onze kinderwens te vervullen via embryoselectie, ivf. Daar kunnen ze namelijk uit een cel van een embryo al beoordelen of het kindje gen-dragend zal zijn of niet. Alleen als het helemaal in orde is, plaatsen ze het embryo bij mij. Het is totaal niet romantisch en zo weten we nog steeds niet of onze kinderen het gen wel of niet bij zich dragen. Het is bij ons na 4 pogingen niet gelukt. Je krijgt namelijk maar 3 behandelingen vergoed van de zorgverzekering. Daarna moet je dus goed overwegen of je verder wilt of niet. Dit heeft me aan het denken gezet en ik heb hier echt goed over nagedacht. We hebben toen uiteindelijk besloten om op de ‘romantische’ manier kinderen te krijgen.

 

Ik doe ook mee met wetenschappelijke onderzoeken om te zorgen dat ze meer te weten komen over het gen. De kans dat er over 20 jaar veel nieuwe ontwikkelingen zijn is groot! De medische wetenschap gaat alleen maar vooruit.

 

Ik werd gelukkig vrij snel zwanger van een prachtige dochter. Daarna hebben we opnieuw kans gekregen om weer via ivf-behandeling zwanger proberen te worden. Maar ook toen verliep dit helemaal niet goed. Ik kwam niet eens verder dan fase 1. Dus na verschillende pogingen hebben we weer besloten om het op de ‘romantische’ manier te doen. Toen lukte het gelukkig weer meteen en kregen we een prachtige zoon. Ze mogen, als ze later volwassen zijn, zelf bepalen of ze willen laten onderzoeken of ze dragers zijn van BRCA2-gen. Ik zal ze daarin altijd blijven steunen!

 

Ik ben erg gelukkig met mijn twee schatten van kinderen en hou super veel van ze!’’