‘’Ik zou jouw tenen wel eens willen zien, ik ben namelijk tenenlezeres.’ Je tenen weerspiegelen je karakter, rechts is je verstandsvoet en links is je gevoelsvoet. Het blijft me verbazen hoe ‘goed’ mijn tenen er nog uitzien ondanks de chaos van de laatste paar maanden.

 

Ik was eigenlijk al heel lang alleen ‘kapitein’ op ‘ons’ schip i.p.v. dat we met z’n tweeën aan het roer stonden. Ik realiseer me dat ik het nu echt alleen moet doen. Het gaat op zich wel, maar het is toch wel erg, want je wilt het niet alleen doen! Ik baal als een stekker dat ik nu bij de groep ‘alleenstaande moeders’ hoor. Ik werk hard en nog kun je niet helemaal rondkomen en moet je elke euro omdraaien. Het is niet alleen het verdriet wat je krijgt maar ook het gedoe eromheen. Opeens zit je in de bijstand, terwijl je het jaren lang samen goed had.

 

Kijk, mijn ‘optimisme’ en ‘vertrouwen’ teen gaat ook steeds meer zweven. Maar mijn ‘gevoelsteen’ irriteert mij het meest. Mijn gevoel is leidend in wat ik kan gaan doen. Als ik me rot voel, dan moet daar alles onder lijden. En als ik me lekker voel, dan voelt álles lekker. Ik vind het lastig dat mijn gevoel zo overheerst.

 

Als je goed kijkt zit er een afstand tussen mijn ‘wat ik wil’ teen en mijn ‘wat ik doe’ teen. Ik wil namelijk ontzettend veel, maar op mijn ‘daadkracht’ teen zit een klein puntje. Dus het is hollen of stilstaan bij mij. Kijk maar eens naar mijn huis! Daar staat momenteel alles op zo’n kop. Ik ben in alle kamers bezig om dingen te veranderen. Maar morgen kan ik er opeens geen zin meer in hebben en dan ligt alles weer op z’n gat.’’