“Ik was een boek aan het lezen en opeens voelde ik me ziek. Ik ging ineens wazig zien en ik had overal pijn. Ik verloor in een keer mijn zicht. Ik was alleen, maar ik raakte niet in paniek. Ik dacht dat het maar tijdelijk zou zijn en ben gewoon weer lekker in het zonnetje gaan zitten in de hoop dat het wel weer weg zou trekken. Maar ‘s avonds was dit nog steeds niet het geval. De oogarts nam een kijkje en zei dat ik een ooginfarct heb gehad en dat alles in beide ogen is afgestorven. Er was niets meer aan te doen... En daar sta je dan, alleen…

 

Ik heb mijn hele leven aan moeten passen. Het eerste halve jaar was ik zwaar depressief. Dit was een heftige tijd voor mijn toenmalige vrouw Dianne. Ik zat alleen maar op de bank mezelf zielig te voelen. Het was echt een klote tijd! Ik heb daar achteraf wel spijt van gehad, maar ik kon er op dat moment niks mee. Het ergste vond ik dat mijn sociale kring steeds kleiner werd. Ik dacht dat mensen niet meer durfden te vragen hoe het met mij ging. Dat ze niet zagen hoe slecht het wel niet met mij ging. Dat is hoe ik het toen heb ervaren. Ik wilde altijd mijn verhaal doen en ik snap ook dat mensen het op een gegeven moment beu waren om steeds opnieuw naar hetzelfde verhaal te luisteren. Ik maakte niks meer mee, ik zat immers hele dagen op de bank te zitten.

 

Ik ben toen 6 maanden intern gegaan in een instituut voor mensen, die slechtziend zijn en blind. Daar heb ik veel geleerd. Op een gegeven bereikte ik mijn dieptepunt en dan kun je nog maar 2 kanten op. Je gaat door met drinken en jezelf zielig voelen of je kiest ervoor om de knop om te zetten en te gaan leven. Mijn grens was bereikt toen ik op een vrijdagmorgen in de supermarkt stond in een jogging broek, ongeschoren en met rechtopstaande haren om bier te gaan halen. Ik stond daar en dacht toen: kijk, je bent nu toch geworden waar je altijd bang voor was.


Ik dronk mijn laatste biertje op voor het ziekenhuis en ben naar de Paaz-afdeling gegaan. Het was een soort afscheid. Ik ben naar binnen gegaan en ik heb nooit meer gedronken. Ik was afgekickt van de alcohol en heb leren leven met mijn handicap.

 

Zo ben ik ervaringsdeskundige geworden bij Novadic. En juist toen ik mijn leventje weer een beetje op orde had, werd mijn vrouw ziek. Ze had kanker. Je wereld stort dan in, maar gelukkig zat ik nog bij Novadic met een groep ervaringsdeskundigen die me steunden, zodat ik niet terug zou vallen. Ik ben wel de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. Ik ben verder gegaan met mijn leven, maar ik zal haar nooit vergeten.

 

Een paar jaar later gebeurde er opeens iets raars. Ik liep door het bos en ik zag normaal een soort zwarte muur voor me. Maar nu zag ik opeens groen. Ik dacht dat dit een 'mindfuck' was, maar opeens zag ik ook blaadjes en bloempjes. De persoon die ik zag was mijn nieuwe vriendin Peggy. Ik had haar nog nooit in het echt gezien, want ik was slechtziend toen ik haar leerde kennen. Ik ben van bijna geen zicht weer naar 55% zicht gegaan. Alles is weer nieuw voor mij. Ik had heel mijn leven al aangepast en dat moest ik nu weer opnieuw gaan doen. Ik mag weer auto rijden en ik kan tv kijken. De kans om mijn leven weer rustig opnieuw in te richten kreeg ik echter niet. Toen ze hoorden dat ik weer kon zien werd meteen mijn WIA-uitkering stopgezet en moest ik zo snel mogelijk werk vinden om geld te verdienen. Ik had heel mijn leven uitgestippeld rondom mijn slechte zicht en was gewend aan het idee dat ik slechtziend was. En opeens verandert alles weer. Toen ik eindelijk een baan had gevonden als hoofd Technische Dienst werd ik na een paar maanden ziek. Door mijn drankprobleem in het verleden kreeg ik last van een ontstoken alvleesklier en moest ik stoppen met werken.

 

Ik zit nu te wachten op een operatie. Dus dat is niet fijn. Maar ik ben inmiddels 6 jaar van de alcohol af en daar ben ik trots op. Hier kom ik ook wel weer doorheen, en over een paar maanden zal mijn leven vast wéér veranderen. Maar ook dan zal ik mijn beste beentje voor zetten. ”