“Opeens heb je succes en komt er zoveel op je af, bizar! Ik ben altijd al een controlfreak geweest, dat is best lastig als je in een team moet samenwerken.

 

In de zomer van 2017 draaide ik op Dance ValleySolar WeekendWiSH OutdoorMysteryland en op nog veel meer plekken. Plekken waar ik vroeger niet eens over durfde te dromen. Ik draaide niet meer in de Café Philip, ik deed alleen nog maar eigen shows. Dat is hetgeen waar ik altijd van gedroomd had, maar op dat moment besefte ik het niet.

 

Ik was altijd maar die ‘Tilburgse guy’ die hoopte ooit verder te komen in de muziek. Maar ik dacht nooit na over Radio 538, interviews, Shownieuws, de Nederlandse Top 40 en gouden platen. ‘Als ik dat ooit zou bereiken, dan ben ik klaar.’ Maar mijn doelen werden steeds groter. Dat heeft denk ik te maken met ambitie. We zouden eigenlijk beter in het moment moeten leven, beseffen wat je allemaal hebt bereikt. Dat heb ik dus niet gedaan…


‘Weet je wanneer je daar wel over nadenkt?’ Als er iets serieus gebeurt in je omgeving. Een dierbare die overlijdt of een ziekte. Het is niet zo dat ik niet geniet van mijn leven. Maar ik ga gewoon altijd weer door, soms te snel.

 

In die weken van mijn eerste ‘piek’ van succes kwam er zo veel op mij af dat mijn hoofd het niet meer bij kon houden. Ik kreeg last van zware migraine aanvallen. Ik moest leren om dingen los te laten, maar dat is best moeilijk als dat niet in je karakter zit. Na ‘La Colegiala’ met Jody Bernal was ik gelijk weer opzoek naar die prikkel. Het is een beetje verslavend.

 

Ik besefte dat we met nieuwe muziek moesten komen. Niemand had het succes van ‘La Colegiala’ zien aankomen; zelfs het label niet. Mensen verwachten nu eenmaal dat je weer met een hit komt. Maar een hit kun je niet maken, dat ontstaat gewoon. Als je mij een paar jaar geleden had verteld dat ik dit allemaal mee zou maken, had ik je nooit geloofd. Ik heb een heel team om mij heen gebouwd. ‘The Boy Next Door’ ben ik niet alleen. Ik heb altijd onthouden wie mij vroeger heeft geholpen en in mij geloofde toen ik nog geen succes had.

 

Er is één persoon aan wie ik dit leven echt te danken heb, en dat is mijn lieve vriendin Anne. Zij is altijd de persoon geweest die vanaf het begin al in mij geloofde. Natuurlijk vindt ze het wel eens kut als ik weer niet thuis ben. Maar ze heeft me nooit geremd in mijn dromen. Zonder haar had ik dit nooit kunnen doen, dat durf ik met zekerheid te zeggen. Er is niks fijner dan na een druk optreden thuis te komen en lekker burgerlijk met onze mopshond naar de duinen te gaan en samen gezellig wat te eten. Dat is onze kracht!”