‘’Kanker, lymfklierkanker heb ik gehad. Kanker heeft voor mij alles in een ander daglicht gezet.

In de periode dat ik ziek was heb ik een overdosis aan zelfliefde en eigenwaarde ontwikkeld, waar ik nog steeds dagelijks mee bezig ben. Omdat ik er gezond uit mag komen ligt mijn focus op het slagen van mijn leven. Dat ben ik ook verplicht naar mijn lotgenoten.

 

Het draait allemaal om relativeren, incasseren en acceptatievermogen. Ik probeer alles zo simpel mogelijk te houden. Is iets niet belangrijk genoeg, of heb ik er geen invloed op? Dan maak ik me er ook niet druk over. Natuurlijk blijft dat soms lastig, zeker als ik een bepaalde soort onrecht voel; dat kan mij wel steken.

 

Ik heb 2 maanden in het ziekenhuis gelegen tussen doodzieke mensen. Bezoek is leuk, maar dat krijgt niet mee wat wij doormaken als je daar alleen ligt. Je hoort mensen huilen en schreeuwen, schreeuwen van de pijn of uit angst omdat ze doodgaan. En daar lag ik tussen… Je relativeringsvermogen wordt hierdoor nog groter, je móet immers wel.

 

Ik heb zelfs na moeten denken over mijn eigen begrafenis. Toen heb ik mezelf afgevraagd wat ik de laatste 36 jaar allemaal heb gedaan en bereikt… Ik kwam tot de conclusie dat ik nooit écht iets gedaan heb met mijn talenten. Ik heb er nooit op doorgepakt en er dus ook nooit hoogtepunten in bereikt. Zo ook met een aantal hobby’s, waar ik best wel goed in was. Ik heb het nooit belangrijk genoeg gemaakt om er in uit te blinken, ik bleef liever op de achtergrond. Dat was toen mijn mentaliteit.

 

Mijn ziekteperiode is een rollercoaster geweest waar ik alleen in zat, en die heel hard ging. Maar kanker heeft mij ook goede dingen gebracht. Als ik niet ziek was geworden, had ik nooit ontdekt dat ik kon schilderen. Ik had eerder nog nooit een kwast vastgehouden.

 

Nu ik genezen ben, kijk ik anders naar het leven. Ik wil niet meer klagen en zeuren. Althans, ik ben er heel bewust mee bezig. Het is natuurlijk onmogelijk om altijd vrolijk en positief te zijn, maar ik laat mijn dag er niet meer door beïnvloeden. Ik mocht gezond het ziekenhuis verlaten, terwijl er ook genoeg mensen zijn die het ziekenhuis nooit meer kunnen verlaten. We krijgen allemaal maar één leven, maar ik kreeg wel een tweede kans. Daarom was ik ook zo vastberaden om mezelf volledig te focussen op het beter worden en het op kracht komen. Alles daaromheen was toen onbelangrijk voor mij.

 

Ik heb mezelf in het ziekenhuis een doel gesteld en dat heb ik inmiddels al lang bereikt. Mijn doel was om -wanneer ik gezond het ziekenhuis uit zo komen- ervoor te zorgen dat mensen mij voortaan ergens door zullen herinneren. En dat is me gelukt! Mijn naam staat nu op schilderijen, die hangen in Australië, Duitsland, Amerika, Canada, Tokio en in Kaapstad en ga zo maar door. Dit is wat ik het liefste doe en waar ik alleen nog maar beter in wil worden. Mezelf blijven ontwikkelen en vernieuwen.

 

Ik ben nu fulltime kunstenaar en ik zie nog steeds een stijgende lijn in mijn werken. De erkenning van Alicia Keys was erg fijn! Door haar gingen er deuren open, die normaal dicht zouden blijven. Zij heeft mijn leven veranderd. Natuurlijk heeft kanker ook mijn leven veranderd, maar Alicia heeft dingen mogelijk gemaakt voor mij. HippeShit013 is wel ‘my life after cancer’. Als ik geen kanker had gekregen dan had ik mijn kunsttalent nooit ontdekt.

 

Ik ben daarnaast ook een kersverse ambassadeur geworden van het ‘Verbeeten instituut’. Daar heb ik mijn eigen behandelingen tegen kanker gekregen. Ik wil hiervoor graag iets betekenen, want kanker moet uitgeroeid worden. Ik heb twee jaar gezocht naar iets waar ik me voor kan inzetten en ik heb nu de kans gekregen om ambassadeur te worden voor het ‘Verbeeten instituut’. En daar ben ik enorm trots op!

 

Ik heb de kanker niet overwonnen, ik heb de strijd tegen kanker niet gewonnen. Mijn kanker heeft van mij verloren. Ik heb het niet overleefd, maar de kanker heeft míj niet overleefd. Dat geeft mij zo’n enorme boost en kracht én dat maakt mij zo veel groter dan kanker.’’

Humans of Tilburg Humans of Tilburg